تبلیغات
空手道 گنابادرزم 空手道 - پنج مرد برتر هنرهای رزمی
Gonabadrazm

پنج مرد برتر هنرهای رزمی

نویسنده: رئیس انجمن چهارشنبه 26 مرداد 1384 ساعت 06:08 نظرات

موزاشی ـــــ كانو ـــــ  اوشیبا ـــــ  فوناكوشی ـــــ  بروس لی

یك هیئت ژوری متشكل از متخصصین برجسته بر آن شد تا شخصیتهای بزرگ هنرهای رزمی را از ابتدا تا كنون (یعنی تا سال 2000) مشخص كنند. نام پنج نفر در فهرست آمده، پنج استاد بزرگ كه هر یك به روش خود در پیشرفت هنرهای رزمی در طول زمان سهیم بودند.

(موتو موزاشی)، شوالیه (بایار) ژاپنی

(میاموتو موزاشی) كه به شوالیه (بایار) ژاپنی معروف است، در طول تاریخ ژاپن بهترین شمشیرزن بود. او در بیش از 60 دوئل حریف خود را از پای درآورد و هرگز نه زخمی شد و نه در مبارزه ای مغلوب گشت. او با شمشیرزنان حرفه ای و پرتاب كنندگان نیزه و سلاحهای دیگر روبرو می شد اما آنچنان كارآمد بود كه در رویارویی با بیشتر حریفان خود تنها به یك شمشیر چوبی مسلح بود و این غیر قابل باور است!
(موزاشی) همچنین به خاطر ابداع روش جدیدی در شمشیرزنی كه استفاده همزمان دو شمشیر كوتاه و بلند بود، معروف شد. در سن سی سالگی از مبارزه دست كشید و در جستجوی علت واقعی پیروزی هایش برآمد. او می گفت: (در واقع پیروزی هایم را مدیون مهارتهای شخصی ام می دانم و نه تفكرات عمیق در راه تكامل)، در نتیجه نحوه زندگیش را تغییر داد و با نگارش و نقاشی به فیلسوفی مبدل گشت. در پایان عمر نیز كتابی نوشت تحت عنوان (گورن-نو-شو) كه در دنیا شناخته شده است. این اثر كه (قوانین روزگار نام گرفت نمونه ای از شگردهای مبارزه ای نظامی، انفرادی و گروهی بود كه مردان بسیاری از آن سرمشق گرفتند.

(جیگورو كانو) بنیانگذار جودو

(جیگورو كانو) بنیانگذار جودو است. وی پس از تحصیل فنون جوجیتسو و در سن 22 سالگی تصمیم به ابداع هنر جدیدی گرفت. هدف او خلق روشی برای آموزش ذهنی و جسمی به طور همزمان نزد جوانان ژاپنی بود. وی با سرمایه خود بهترین مبارزین این رشته را برگزید تا برای او مبارزه كنند و از سبك او در (كودوكان)،(نامی كه وی به محل تمرین خود اطلاق می كرد) دفاع كنند. در شروع، كار بسیار مشكلی بود اما به سرعت وی به طور قابل ملاحظه ای از نظر مالی و سیاسی پشتیبانی شد و (كانو) بدین ترتیب جودو را در مكانهای اشراف نشین حاكم كرد. وی پس از آنكه به سمت وزیر فرهنگ ملی (بخش تحصیلات ابتدائی) برگزیده شد از قدرت و نفوذ خود جهت گنجاندن تمرینات جودو در برنامه تحصیلی دانش آموزان استفاده كرد. او جودو را تلفیقی از یك مراقبه رزمی و یك ورزش مبارزه ای تعریف كرده است. بدین ترتیب شرایط استادی در كودوكان احراز مقام قهرمانی بود و برای گرفتن كمربند مشكی، پیروزی در مبارزات بیش از اجرای تكنیك اهمیت داشت.

(موری هی اوشیبا)، آیكیدو برای صلح

وی بنیانگذار آیكیدو است. (اوشیبا) كه از بدو تولد بسیار ثروتمند بود می توانست زندگیش را وقف خواسته هایش كند: هنرهای رزمی، مذهب و كشاورزی. وی به استادی (سوكاكو تاكدا) جوجیتسو و شمشیرزنی را آموخت و از وی رمزهای تكنیكی اصلی را برای ابداع آیكیدو فرا گرفت.
(موری هی) از مریدان یكی از رهبران مذهبی ژاپن نیز بود كه (اونی سابورو دوگوشی) نام داشت. وی سرانجام در سال 1942 آیكیدو را از آمیزه ای از تكنیكهای (تاكدا) و فلسفه (دوگوشی) خلق كرد.
(اوشیبا) برای ترقی آیكیدو همان راهی را كه (تاكدا) رفته بود دنبال كرد: نزدیك شدن به یك قدرت سیاسی و داشتن طرفدارانی از افسران نیروی دریایی ژاپن. قدرت دیگر (اوشیبا) كیفیت خارق العاده و سطح بالای تمریناتش بود. او پیروزمندانه از عهده مبارزات برمی آمد(درست مثل تاكدا) و از شاگردانش می خواست تا در مقابل حریفان خود پیروز از مبارزه بدرآیند و غیرقابل شكست باشند.
در اوج جنگ جهانی نیز (اوشیبا) از هیچ كوششی فروگذار نكرد و بیش از پیش پیام صلح (دوگوشی) را رواج می داد و تاكید داشت كه هدف آیكیدو، متحدكردن مردم در عشق و دوستی است.
اوشیبا در مناسب ترین لحظه تكنیكهای رزمی قدیم را از بافت كهنشان بیرون می كشد تا آنها را به درجه عالی تری از (طریق تكامل) برساند و امروزه میلیونها زن و مرد در سراسر دنیا این راه را دنبال می كنند.

فوناكوشی بنیانگذار كاراته-دو 

 وی متولد جزایر اوكیناوا است و ابتدا كاراته-جوجیتسو كار می كرد و آن را در مدارس تعلیم می داد چون معلم مدرسه بود. در سالهای 20 موفق شد تا نماینده مسئول كاراته در جزیره اصلی اوكیناوا شود.(توسط بعضی اساتید اوكیناوایی). سپس به توكیو رفت و در شرایطی بسیار معمولی در آنجا سكونت گزید و به معرفی كار خود پرداخت. وی با (جیگورو كانو) در ارتباط بود و كاراته را به دانشجویان آموزش می داد. وی از حركات جودو الهام می گرفت و مخالف رقابتهای ورزشی بود. حتی با تمرین مبارزه آزاد در دوجوها(محلهای تمرین) مخالفت می كرد. در سال 1936 با تقلید بیشتر از تكنیكهای جودو تصمیم گرفت شیوه جدیدش را در هنرهای رزمی نامگذاری كند. همان سال شاگردانش برای او محل تمرینی تدارك دیدند كه نام آن را شوتوكان گذاشتند(یعنی خانه شوتو-شوتو هم لقب فوناكوشی بود). فوناكوشی بخصوص به تعلیم كاتا می پرداخت و بعد از مرگش اولین مسابقات قهرمانی شوتوكان در ژاپن برگزار شد.
فوناكوشی دارای فهم، فن تعلیم، قابلیت تكنیكی، سیاست و ذكاوت بود و توانست كاراته را در سالهای 1920 رواج دهد و در مقابل چین و اوكیناوا نفوذناپذیر شوند. ترك جزیره محل تولد پس از 50 سال و ورود به توكیو و اجرای كاراته به عنوان یك هنر رزمی عزمی راسخ می طلبد.

(بروس لی)، خشم جنگجویی


خانواده (بروس لی) هنر پیشه بودند و (بروس لی) كه در یك چنین محیطی متولد شد از سن 5 سالگی در فیلمهای تولیدی هنگ كنگ ظاهر شد. او همچنین به هنرهای رزمی علاقه فراوان داشت و به همین خاطر در كونگ فو رشته (وینگ چون) به تمرین پرداخت و همزمان در بازیگری نیز به موفقیتهایی دست پیدا كرد. وی در عرض چند سال در پنج فیلم از فیلمهای سینمایی (اكشن) بازی كرد از جمله: خشم پیروزی، رئیس بزرگ، خشم اژدها، اژدها وارد می شود و بازی مرگ كه ناتمام ماند.
(بروس لی) در هنرهای رزمی از محضر (جولوئیس)، (ادپاركر) و (جان ری) سود برد و آنها این اژدهای كوچك را در ابداع روش مخصوصش یعنی (جیت كان دو) یاری كردند. امروزه این رشته در آمریكا بیشتر مرسوم است و مربیان زیادی هر یك با روش خود عقاید بروس لی را درك و در قالب (جیت كان دو) آن را پرورش دادند.
هر چند جانشینان و مقلدان وی بیشمارند اما هیچیك نمی توانند جای بروس لی را بگیرند.
بروس لی در ظاهر معمول هنرهای رزمی انقلابی برپا كرد. چه در سینما و چه در تعلیماتش او موانع بین روشها را شكست و اظهار كرد كه هنرجو قبل از هر چیز باید انسانی آزاده باشد.

گالری تصاویر